اسمم چی بود یا کی بودم

 قاصدکا خبر ندن

 عاشق تو یکی بودم

 به پونه ها بگو واسم

 گریه و زاری نکنن

 ماهی های تو تنگ فقط

 دریا رو نقاشی کنن

 رنگ مشکی غمو

 رو دوش ابرا نبینم

 چیه همش هی می بارن

 الهی که من بمیرم

 آخه مگه کجا می رم؟

 همین ورا به یه سفر

 خورشید خانوم خوب می دونه

 قبلا بهش دادم خبر

  دسته گل رو قبرمو

 به گلدونش پس بدید

 به خاطر منم شده

 به زندگیش نفس بدید

 می خوام که کوله بارمو

 رو شونه عشق بزارم

 دارم می رم ولی بدون

 به جون تو دوست دارم

چه فرقی می کند

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی........

                                                صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی.......

    شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین.....

                                              ........ ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

     میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم........

                                           ........چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرا

  تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند.....

                                             ........به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی 

 دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل.....

                                          ........درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

 هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن......

                                      .......چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

عشق                                         بیداد   من

باختن                  یعنی                     لحظه                 عشق

جان                         سرزمین           یعنی                           یعنی

زندگی                                   پاک   عشق                                 لیلی و

قمار                                           من                                       مجنون

در                              عشق یعنی ...           شدن

ساختن                                                                                 عشق

دل                                                                                   یعنی

كلبه                                                                        وامق و

یعنی                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فردای                                     یعنی

  كودك                            مسجد

  یعنی               الاقصی

عشق     من  

عشق                                         آمیختن                                      افروختن

یعنی                                به هم           عشق                              سوختن

چشمهای                        یكجا                    یعنی                          كردن

پر ز                 و غم                            دردهای             گریه

خون/ درد                                                   بیشمار

  عشق                                   من   

    یعنی                            الاسرار   

    كلبه                   مخزن  

         اسرار     یعنی       

هومن پرهو : از آنچه باخته ام خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام .روز گاري از زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

منو ببخش ای بهترین ، راهی نمونده غیر از این

لحظه راهی شدنم ، شکستن منو ببین

رفتن من زوال ماست ، ختم تموم خنده هاست

کجای جاده گم کنم ، بغضی رو که تو این صداست

تار رفتن عزیز، از حقیقت نگریز

منو ببخش ای بهترین ، راهی نمونده غیر از این

لحظه راهی شدنم ، شکستن منو ببین

رفتن من زوال ماست ، ختم تموم خنده هاست

کجای جاده گم کنم ، بغضی رو که تو این صداست

تار رفتن عزیز، از حقیقت نگریز

منو ببخش ای بهترین ، راهی نمونده غیر از این

لحظه راهی شدنم ، شکستن منو ببین

رفتن من زوال ماست ، ختم تموم خنده هاست

کجای جاده گم کنم ، بغضی رو که تو این صداست

تار رفتن عزیز، از حقیقت نگریز

واسه بار آخری، عشق تو چشمام ببین